norberto llopis segarra

home

critic in urbanmag


by Marnix Rummens


about Materia Potency, Ghosts
 

DANS ALS OPEN VRAAG

datum 11.05.2009

 

Materia Potency, Ghosts van de Spaanse choreograaf Norberto Segarra doet vanaf het openingsbeeld al absurd aan. Op scène zitten vier dansers op een stoel naast elkaar, met hun rug naar het publiek gekeerd. Het lijkt alsof ze aansluiten bij het publiek en wachten op wat er komen gaat. Op je eigen stoel vind je een foto van precies datzelfde scènebeeld. Na een lange stilte staat één danser op en voert enkele vrijblijvende bewegingen uit. Om beurt gaan ook de tweede en derde danser enkele sprongetjes of rolletjes maken, en verdwijnen dan kordaat van de scène. In dezelfde stilte als tijdens het begin van het stuk blijft er één danser op haar stoel zitten. Ook het vervolg van de choreografie lijkt pure willekeur. In Materia Potency wordt nauwelijks gedanst, maar een spel gespeeld met onze verwachtingen en ons verlangen om te begrijpen. In plaats van een bevattelijke spanningslijn in de choreografie zien we de vier performers chaotisch springen, lopen, stoppen en botsen, dan weer tergend traag sluipen, zitten en kijken. Elk om beurt en dan weer samen tasten ze de ruimte af. Op en naast de scène experimenteren ze met vreemde lichaamshoudingen, als dansers, als gekken, als kinderen. Op sommige momenten lijkt Von Trier’s film The Idiots zelfs niet veraf: op scène zien we een groep jongeren een verwachtingspatroon met de grond gelijk maken. Als toeschouwer weet je na een tijd niet meer wat je kan verwachten, en vooral, wat je niet meer kan verwachten. Maar net doordat de specifieke context van een dansvoorstelling zo wordt ondergraven krijg je het gevoel dat álles mogelijk wordt. Zoals Materia Potency, Ghosts suggereert, speelt de choreografie met haar eigen grenzen en potentieel. In zijn zoektocht stript Segarra het basismateriaal af tot haar essentie: beweging, posities, spanning, ritme, tempo. Parameters worden overlopen en in relatie gezet, gechoreografeerd, maar zonder verwijzing. Elke vorm van betekenisgeving wordt duidelijk geweerd. Een danser is nooit méér dan een danser, en ook een beweging is slechts wat hij is. We zien dans die zich niet laat vangen en ontsnapt aan elke vorm van categorisering of herkenning. Met het risico dat het publiek de voorstelling zelfs niet als dans aanvaardt. Toch laat de voorstelling je niet onberoerd. Al was het maar door het spel met de blik dat de dansers spelen. Eerst zijn de dansers medepubliek, dan kijken ze elkaar strak in de ogen. Ook het publiek wordt door de dansers uitgebreid bekeken, zowel vanop afstand als vanop enkele centimeters nabij. Met de slappe lach die er volgt vanuit het publiek worden de rollen van performer en toeschouwer zelfs even omgedraaid. Op een vreemde manier krijgt de band tussen toeschouwer en performer iets heel dubbelzinnig en intiem mee. Materia Potency is letterlijk opgebouwd uit non-sense, uit handelingen en vormen die net geen steek willen houden, geen richting willen aanwijzen. Dat riskeert een publiek dat zich aanvankelijk verloren voelt. Maar wie opgeeft om te zoeken wat hij verwacht en kent, ontdekt net een heldere choreografie die haar rijkdom put uit wat er niet is. En dan geeft Materia Potency, Ghosts je de vrijheid om dans op de meest onverwachte manieren tegen te komen. Als geluid, als idee, als spel, als gymnastiek, als gesprek, als beeld, ... maar vooral: als open vraag.



Marnix Rummens